W dniu 19 marca 2025 roku Sąd Najwyższy podjął istotną uchwałę, która utrudni dłużnikom unikanie odpowiedzialności wobec wierzycieli poprzez pozbywanie się przez nich majątku.

Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2025 roku (sygn. akt III CZP 9/24):

Jeżeli dłużnik wyzbył się nieruchomości obciążonej hipoteką, pokrzywdzenie wierzycieli zachodzi, gdy czynność ta doprowadziła do powstania lub do zwiększenia nadwyżki pasywów nad aktywami dłużnika. Oceniając zasadność skargi pauliańskiej, sąd nie bada możliwości zaspokojenia się wierzyciela ze zbywanej nieruchomości (art. 527 § 2 k.c.). Ocena, czy czynność doprowadziła do pokrzywdzenia wierzycieli, jest dokonywana na chwilę zamknięcia rozprawy (art. 316 § 1 k.p.c.).

Z uchwały wynika, że w przypadku skargi pauliańskiej istotne jest, czy czynność doprowadziła do pokrzywdzenia wierzycieli, a nie to, czy wierzyciel mógłby uzyskać zaspokojenie z przedmiotu zaskarżonej czynności. Takie podejście eliminuje konieczność oceniania szans powodzenia przyszłej egzekucji, co jest zwykle obarczone dużą dozą niepewności, a więc niekorzystne dla wierzyciela.

W praktyce natomiast powyższe oznacza, że wierzyciele mogą skuteczniej kwestionować czynności dłużników mające na celu ukrycie majątku przed wierzycielami, nawet jeśli nieruchomość została obciążona hipoteką. Sąd bowiem nie będzie analizował, czy wierzyciel mógłby zaspokoić swoje roszczenie z tej nieruchomości (np. w toku egzekucji), lecz skupi się na tym, czy czynność dłużnika spowodowała zwiększenie jego niewypłacalności. To podejście wzmacnia pozycję wierzycieli i utrudnia dłużnikom unikanie odpowiedzialności poprzez ukrywanie majątku.