Uznanie długu to jednostronne oświadczenie składane przez dłużnika, w którym potwierdza on istnienie konkretnego zobowiązania względem wierzyciela. Może przybrać różne formy – zarówno pisemną, jak i ustną. Jednak pisemne uznanie długu jest zdecydowanie korzystniejsze dla wierzyciela. 

Dokument potwierdzający powstanie długu może znacząco ułatwić dochodzenie roszczenia przed sądem. Dla wierzyciela to dowód, że roszczenie jest zasadne, a dla dłużnika – często szansa na negocjacje. Pojawia się wtedy miejsce na propozycję rozłożenia płatności na raty lub ugoda z wierzycielem.

Dobrze przygotowane oświadczenie o uznaniu długu może stać się podstawą do szybszego zakończenia sporu jaki i np. wydania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym. 

Złożenie oświadczenia o uznaniu długu niesie za sobą konkretne skutki prawne, które powinny być świadomie rozważone przez osobę składającą takie oświadczenie.

Jednym z najważniejszych skutków jest przerwanie biegu przedawnienia. Zarówno pisemne uznanie długu, jak i uznanie długu przyszłego sprawiają, że termin przedawnienia biegnie od nowa. Oznacza to, że wierzyciel zyskuje dodatkowy czas na dochodzenie roszczenia, a dłużnik – potwierdza, że jego zobowiązanie nadal istnieje i nie jest przez niego kwestionowane. 

Trzeba przy tym pamiętać, że uznanie długu po przedawnieniu nie przywraca automatycznie wymagalności zobowiązania. Jednak w niektórych przypadkach sąd może uznać takie uznanie za rezygnację z podniesienia zarzutu przedawnienia. Warto więc każdorazowo zasięgnąć porady prawnika.

Złożenie oświadczenia może być korzystne, gdy celem jest polubowne zakończenie spor i minimalizacja kosztów sądowych.  Z drugiej strony, nieprzemyślane uznanie może pogłębić problemy dłużnika – szczególnie wtedy, gdy skutkuje uzyskaniem przez wierzyciela tytułu wykonawczego lub dotyczy długu przedawnionego.