Po ogłoszeniu upadłości żadne postępowanie zabezpieczające lub egzekucyjne nie może być dalej prowadzone z majątku wchodzącego w skład masy upadłości. Zakaz ten jest bezwzględny, w takim samym stopniu dotyczy zabezpieczenia i egzekucji należności prywatnoprawnych, jak i publicznoprawnych, w tym także podatkowych.

Norma prawna określona w art. 146 ust. 1–3 prawa upadłościowego znajduje zastosowanie zarówno w odniesieniu do postępowania egzekucyjnego, jak i do fazy wykonawczej postępowania zabezpieczającego. Postępowania takie z chwilą ogłoszenia upadłości ulegają zawieszeniu, a po uprawomocnieniu się postanowienia o ogłoszeniu upadłości – umorzeniu. Skutek ten następuje z mocy samego prawa, a jego konsekwencją jest to, że wszelkie uzyskane, a niewydane wierzycielom egzekwującym sumy podlegają przekazaniu do masy upadłości. Nie ma przy tym znaczenia, kiedy kwoty zostały w ramach postępowania zabezpieczającego zajęte – czy przed czy po ogłoszeniu upadłości. W każdym wypadku tak zajęte środki pieniężne są elementem masy upadłości, a więc tworzą mienie, którym rozporządzać może wyłącznie syndyk. 

Odmienna interpretacja przepisów prawa upadłościowego prowadziłaby nie tylko do obejścia istoty postępowania upadłościowego jako egzekucji uniwersalnej, lecz także do nieuzasadnionego uprzywilejowania pojedynczego wierzyciela kosztem pozostałych. Byłoby to sprzeczne z celem ustawy, którym jest realizacja funkcji windykacyjnej w ramach podziału funduszów masy upadłości, którego dokonuje wyłącznie syndyk pod nadzorem sędziego-komisarza. Brak zwolnienia zajętych środków powodowałby ten skutek, że postępowanie upadłościowe nigdy nie mogłoby się zakończyć, z kolei postępowanie zabezpieczające lub egzekucyjne nie mogłoby być podjęte. Warunkiem zakończenia postępowania jest bowiem podział wszystkich funduszów masy upadłości pomiędzy wierzycieli.